Վահան Թեքեյան Արեւը

Արևն ուրկէ՞, երբ ամէն իրկուն տժգոյն վար կ՚իջնէ, Ուրկէ՞ նորէն կը ստանայ իր փայլն ու բոցը վաղուան. Կարծես ըլլար մէկ հատիկ վիթխարի դոյլ մ՚ոսկիէ՝ Այգեհորի մը անյայտ խորքէն լցուող յաւիտեան։ Նորէն, երեկ իրիկուն, հորիզոնին վրայ պայծառ Թափեց, պարպեց ան հուսկ¹ շիթն իր մրուրին ծիրանի, Մինչ այս առտու լեփ-լեցուն հուր հեղուկով մ՚անսպառ՝ Հանդիպակաց երկնքին վրայ փառօք կ՚երևի։ Եվ քիչ առ քիչ կ՚ելլէ վեր…։ Եվ շլացած, երկիւղած, Մտիկ կընեմ ճռընչեանն ամբողջ երկնի անիւին, Որ ծանրօրէն, մինչև լոյս, այս մեծ դոյլն է վեր հանած։ Խոր ճռընչիւն, ձայներ, որ ամէն կողմէ կը լսուին, Աքլորներուն՝ իր շղթան… կովերուն՝ ձայն ճարճատման, Եվ անտառին՝ համր աղմուկ թաւալումին անսահման…։