Վահան Թեքեյան Նեղոս

Նեղո՛ս սրբազան, ո՜վ ծիրանաւոր, Վետ ի վետ մինչև ոտքերըդ իջնող Վառ պատմուճանով, զոր եկան բոլոր Իշխանք համբուրել, շարժել դող ի դող։ Տիտանեան Նեղո՛ս. որ դարերն ի վար Կը սահիս կ՚երթաս առանց անցնելու, Օղակներուն մէջ շղթայիդ երկար Սեղմած պահելով կեանքը քեզ հլու։ Նեղո՛ս հեշտութեան, Նեղո՛ս պաշտամանց, Դուն՝ խորհո՛ւրդ բեղուն և դուն՝ լուռ դաշնե՛րգ, Շուրջըդ ամէն բոյս, անասուն ու անձ Շունչէդ շունչ մըն է, ընդերքէդ՝ ընդերք։ Ալքդ՝ արմաւենին կը հանէ երկինք, Եվ կը ծաւալէ ցանուած դաշտերը զա՛յն. Քե՜զ աւազը թև, բուրգերն են ստինք, Բամբակը կաթիդ փրփուրն է միայն։ Ուղտերը քեզմէ՛ անապատին մէջ Կը սորուին քալել վեհընթաց ու լուռ. Քեզմով լի սափոր՝ կանայք ուղղամէջ Իրենց շուրջը քեզ կը թափեն բուռ-բուռ։ Եվ ըսել, ըսե՜լ, հայր ու մայր Նեղոս, Որ ժամանակին մէջ թաղուած անթիւ Քուրմեր ու մոգեր քեզ դիտել են հոս, Քեզ երգեր, պաշտե՜ր երկիւղիւ, հեշտիւ։ Ըսե՜լ, թէ կարծեր են քեզ նոյն յաւէտ, Երբ շիթ մը չունիս կեցող մէկ վայրկեան, Երբ, յաւէտ մանուկ, կը բերես քեզ հետ Հեռուէն յոյզեր միշտ նո՛ր զօրութեան։ Ըսե՜լ, շինարա՛ր, թէ լեռ ահաւոր, Լեռը քեզ ծնող, կը քանդես անվերջ Եվ կ՚երթաս խելառ՝ գանձերը անոր Տարածել, ցրուել օվկիանին մէջ։ Ըսե՜լ, թէ խորհուրդ և ուժըդ անհուն՝ Միայն վազք, վատնում, կորուստ է միայն, Թէ մահը լեռան՝ կեանքն է դաշտերուն, Թէ մահն ու կեանքը բառեր են ունայն, Եվ թէ կայ միայն գոյութիւն, Աստուած, Ըսե՜լ, ո՛վ Նեղո՛ս, թէ անկէ կուգան Ալիքդ ու խոհերն այս թափառահած, Ըսե՜լ ա՛յս միայն, Նեղո՛ս սրբազան, Նեղո՛ս, ալևոր ու ծիրանաւոր, Նեղոս ներուսման, ներդաշնաւորման, Լուսեղ հաւատքի ո՛վ աղբիւր պղտոր, Ո՛վ գետ անսահման, գետի՛ն գիտութեան…։