Վահան Թեքեյան Կռուի երթ

Այս գիշեր նորէն կ՚աճի, կը մեծնայ, կը շատնայ հոգիս, Կռիւի գացող բանակի մը պէս. Ո՜վ դափնեպսակ, այս գիշեր նորէն ինձի կ՚երևիս Լեռան մը ծայրէն և զիս կը փորձես…։ Ճամբուս վրայ, հեռուն, մնացած ամբողջ յոյսերս նկուն Կը վերադառնան մի առ մի, ահա՛, Եվ խոր քընի մէջ նիրհող ուժերուս պարն այս իրիկուն Նորէն հաւատքով կը թռի կ՚ելլայ… «Ո՞ւր կ՚երթանք այսպէս, ո՞ր յաղթանակին, կամ ո՞ր փառաւոր Պարտութեան առաջ»…, — կը հարցնէք դուք, Ո՛վ իմ անհամար արշաւանքներէս դարձած կորակոր Զինուորնե՛րս արի, զոհե՛րըս անշուք… Քանզի կը յիշէք, թէ քանի անգամ զձեզ կանչեցի. Երազի մը վառ դրօշին ներքև, Երթալ յարձակմամբ առնելու համար նսէհին կծծի Քաղաքն ու գանձերը երկնապարգև… Քանզի կը յիշէք նաև, թէ ինչպէս կամքըս՝ զօրապետ, Որ կ՚աշտանակէր առոյգ, ուղղաբարձ, Կ՚երկմտէր մէկէն ու կը պաշարուէր խոհերով անպէտ, Եվ ճամբուն մէջտեղ կը կենար յանկարծ… Թէ այսպէս, յաճախ, չմղուած մարտին տրտմութեամբը լի՝ Ետ դարձաք հիւանդ ու ամօթահար, Մինչդեռ անձնասպան ինկան ձեր մէջէն քաջեր մէկ քանի, Եվ հեծեալն՝ անզօր՝ անոնց վրայ կուլար… Բայց այս իրիկուն բազմամբոխ հոգիս ոտքի է նորէն, Նայուածքներուն տակ աստեղց նորածագ, Իր հին, դարաւոր անցեալին անխոյզ խորութիւններէն Պարպելով իր հարց¹ զինարանն համակ։ Չարին, ստութեան և կեղծիքներու դիմաց անհամար Ուխտելով նետուիլ, կռուիլ անվհատ, Թերևս յաղթելու և կամ վերստին խաբուելու համար, Թերևս, ո՛վ մահ, իյնալու վրադ… Զի հոգիս այսօր իր ճակատագրին կոչն է, զոր մօտէն, Ալ շատ մօտիկէն լսեց այս անգամ, Եվ յանկարծ կեցած հորիզոնին դէմ, լուրջ ու վճռօրէն Պատասխան տուաւ՝ «Ահա, Տէ՛ր, կուգա՜մ…»։