Խաւարում
«Սեր» ժողովածու
Կ՚անդրադառնամ. խարազանն հիմայ կ՚իյնայ ձեռքէս վար,
Մինչդեռ առաջ՝ շաչելով օդին մէջ ծակ կը բանար,
Ուր կ՚երթային կորսըուիլ մարդերն, իրերն այն ամէն,
Որ սիրտս իրենց չարութեամբ, տգեղութեամբ կը ճնշեն։
Կը հանդուրժեմ մինչ առաջ կը կանգնէին պատնէշներ
Յանկարծակի հոգւոյս մէջ և պատնէշէն կ՚արձակէր
Մերթ իմ զայրոյթս հրացան, մերթ հեգնութիւնս իմ՝ սլաք
Ու կռուադաշտ կը նետուէր հոնկէ իմ անձըս համակ։
Իդէալին կը մոռնամ հիմայ դղեակը յաճախ.
Լուսատեսիլ, բարձրաբերձ դղեակը տե՛ղ մը հեռո՜ւն,
Եվ գոհ կ՚ըլլամ ապրելով խորը այս ցած հիւղերուն։
Տէ՛ր, ինձ ցուցո՛ւր նորէն օրն, ուր կենսառոյգ, կենսուրախ
Պիտի կռուիմ աննշմար անհուն գանձի մը համար՝
Կատաղութեամբ մը խենթի, յիմարութեամբ մը արդար…։
