Հեծեծանք
«Հրաշալի յարութիւն» ժողովածու
Կը պատահի ալ երբեմն, որ ցաւս հպարտ ընէ զիս.
Ես առանձին եմ, կ՚ըսեմ, իր ճանկին մէջ գալարուող,
Եվ իր ճիչերն ալ՝ խորունկ անդունդներուն մէջ սրտիս
Կրնամ խեղդել ու մնալ լուռ, անտարբեր, մթասքող…։
Սակայն երբե՛մն, երբ կանցնի երջանկութիւն մ՚ալ քովէս,
Երբ անապատն, որ յուսաց փոթորկին մէջ շիթ մ՚անձրև,
Կը տեսնէ լոկ վերյառնումն աւազներուն հրակէզ,
Ես կ՚անիծեմ տառապանքս ու կ՚ընկճուիմ իր ներքև…։
«Աստուա՛ծ, Աստուա՛ծ, կը գոչեմ երեսանկեալ գետնին վրայ,
Ահա գնաց ան, որ զիս պիտի ընէր երջանիկ
Ան, որ կ՚երթայ յաւիտեան ու պիտի ալ չդառնայ…
Ինձմէ ի զատ ի՜նչ օրհնեալ, ի՜նչ բախտաւոր են մարդիկ.
Յետին աղքատն ալ երբեմն իր պզտիկ գանձն է գտած.
Զիս անոր և ամէնուն նման ըրէ՛, ո՛վ Աստուած…»։
Թեմաներ
