Հազարներու մէջէն
«Սէրը տասնվեց, երեսուն եւ վաթսուն տարեկանին» ժողովածու
Հազարներու մէջէն մէկն, եղար այն մէկը այսօր,
Զոր զգացի, թէ սիրել անհունօրէն կ՚ըրնայի,
Նայուածքդ այնքա՜ն էր անուշ, ժպիտդ այնքա՜ն էր աղուոր,
Որ բխեցաւ յանկարծ յոյսն հոգիիս մէջ ամայի…
Մազերդ էին ծոծրակիդ վրայ ուղիղ կտրուած,
Ինչպէս մազերն Սփինքսին, և դէմքդ գոյնը ունէր
Յախճապակւոյ մը ազնիւ, ու թարթիչներդ աղուաբաց1
Կը հոսէին այտերուդ վրայ լուսնի ճաճանչներ…։
Ոտքի ելար ու յանկարծ սիրտս թռաւ կուրծքիս տակ,
Հասակդ ինչքա՜ն էր ճկուն, ինչքա՜ն փափուկ ու հարուստ,
Կ՚երթար քայլուածքդ ալ՝ ինչպէս կուտայ երազ մը փախուստ…
Ու հեռացար, շա՛տ անուշ, շա՜տ գեղեցիկ, շա՜տ յստակ.
Մթընցնելով, պարպելով սրահն ամբողջ քեզի հետ,
Շնորհներուդ բազմութեամբ լեցընելով զիս յաւէտ…։
Ծանոթագրություններ
- 1 Աղուաբաց — դուրեկանօրէն բացուած
Թեմաներ
