Վահան Թեքեյան Հայ ազգին

(Ձ ո ն) Գիտնալով, լա՛ւ գիտնալով, որ պէտք չունիս դուն անոր՝ Ահա նորէն ես իմ անձս հոս էջերով քեզ տուի… Ներողութի՛ւն նուէրին համար անպէտ, անշնորհ. Ոտանաւորն ի՞նչ ընել, «ոտանաւորը կ՚ուտուի՞…»։ Պատանիին՝ թոյլ կուտաս, երիտասարդն՝ ինչևէ. Բայց չափահաս, բայց մեծցած մարդն յամառի՜ տակաւին¹ Տողեր քաշել ու հանգեր գամել յետև յետևէ Ու կախել վար անոնցմէ մութ կանթեղներն իր սրտին… Ո՛չ, գիտեմ, չե՛ս սպասեր, չսպասեցի՛ր դուն երբեք Ուրիշ բանի, բայց եթէ զաւակներուդ քեզ համար Տառապանքին, հեծութեան, գալարումին վշտաբեկ…։ Ա՛ռ և նետէ՛, մարդակե՛ր, մոռացումի վիհն ի վար Այս մասնիկներն ալ սրտի մ՚որ ամէն օր հիւծեցաւ Քեզ և ինքզինքն իր վրայ ծանրակրելո՜ւն պատճառաւ…։