Վահան Թեքեյան Հաշուեհարդար

Հաշուեհարդար. ի՞նչ մնաց, կեանքէն ինձի ի՞նչ մնաց. Ինչ որ տուի ուրիշին, տարօրինա՜կ, ա՛յն միայն. Խանդաղատանք մը ծածուկ, օրհնութիւններ անիմաց, Երբեմն հատնումը սրտիս ու մերթ արցունք մը անձայն…։ Ինչ որ գնաց ուրիշին՝ վերադարձաւ անուշցած Ու զօրացած՝ հոգիիս մէջ մնալու յաւիտեան. Ինչ որ տարաւ սէրն ինձմէ՝ չկորսընցուց զայն Աստուած, Տուաւ ինձի ետ ու ըրաւ կեանքըս անով միշտ բուրեան…։ Եվ այժմ, ո՛վ Տէր, հակառակ իմ տանջանքիս, հակառակ Ինձի համար սա՛ չորցած երջանկութեան աղբիւրին, Հին գինիով յորդաբուխ ես կ՚արբենա՜մ տակաւին¹…։ Ու չեմ ըսեր «ի՞նչ մընաց…»։ Ի՞նչ կը մնայ հողին տակ Եղեգներէն դիւրաթեք, կաղնիներէն հաստաբուն. Արևն ըմպած ըլլալու մխիթարանքը անհուն։