Վահան Թեքեյան Հաճոյք

Խեղճ պզտիկ հաճո՛յք, ահա վերջացար, Եվ ուզեցի ե՛ս, որ շուտ վերջանաս… Երա՛զս էր զքեզ հեշտիւ, համրաբար, Հազուագիւտ խորտի՛կ խորել¹՝ մաս առ մաս… Մինչ՝ հալածական գազանը ինչպէս Իր որսն անտառին կը տանի մէջտեղ Եվ կը յափափէ զայն արագ, անտես՝ Այնպէս լափեցի քեզ, թռչնի՛կ համեղ… — Եթէ ոչ անմեղ — քեզ լո՛ր կամ կաքա՛ւ, Քեզ, պզտիկ հաճո՛յք, հատցուցի՜ ահա… Եվ խաղաղութիւն մը կ՚իջնէ հիմայ Մարմնոյս մէջ՝ ինչպէս մտքիս ալ տակաւ²… Միայն սիրտս, ինչո՞ւ, քաշուեր է մէկդի՝ Նման քէն ըրած տղո՛ւ մ՚անոթի…։