Գեղջկական
«Հրաշալի յարութիւն» ժողովածու
Պզտիկ տուներ հեռուն ինձի կը ժպտին…
Գիւղ մ՚է թաղուած մեծ ծառերու շուքին տակ,
Անտառախիտ լեռան մը կողը յետին
Եվ առջևէն հոսող ջուրով մը յստակ։
Եվ կը խորհիմ… Ես այդ գիւղին բնակիչ,
Մենաւորիկ և մոռցուած հոն կ՚ապրիմ,
Հոգիս յանձնած իր անդորրին ամոքիչ,
Հովին, հողին և ծառերուն մտերիմ։
Ինչ անո՜ւշ է գիշերն այնտեղ քնանալ…
Կեանքն հոն կանուխ, արշալոյսին կը սկըսի.
Մշուշասքող հեռուի լեռն ու դաշտն ալ
Յորանջելով ոտքի կ՚ելլեն. մեկուսի
Առուակն այգուն կ՚ըսէ աղօթք մը կարծես՝
Ալեակներուն համրիչն անվերջ քաշելէն.
Կը բուրվառեն ծառի ճիւղերն, և անտես
Ճպուռներն ալ առուակին դէմ կը բռնեն։
Օ՜, անոնցմէ, որոնք մէկ-մէկ կը բանան
Արևին հետ դուռը իրենց տնակին,
Որոնց միտքը թերևս հողէն ալ խոպան՝
Սակայն հարուստ, բարի ու պարզ է հոգին։
Անոնցմէ մէկ ալ ջինջ առտու մը հարկաւ
Կը դարձընէ քաղցր նայուածքը վրաս,
Եվ դիպուածաւ իր լոյս ժպիտը անբաւ1
Ինձ կնետէ՝ ինչպէս միրգ մը նորահաս։
Անո՛ր, ո՛վ Տէր, լուսաբացի այդ պահուն
Ես ալ հոգիս ի վեր ընծայ կը ղրկեմ,
Եվ օրերուս վրան առկախ, օրօրուն՝
Կը տեսնեմ միշտ անոր պատկերն այգադէմ։
… Օ՜հ, այն գիւղը՝ մեծ ծառերու շուքին տակ,
Որուն, ո՛վ Տէր, ես ըլլայի բնակիչ.
Ան քայլերուս ըլլար սահման բովանդակ,
Հոնկէ ի մահ ընթանայի քիչ առ քիչ…։
Ծանոթագրություններ
- 1 Ամբաւ (անբաւ) — անչափ, անհատնում
