Գայըգը
«Հրաշալի յարութիւն» ժողովածու
Կը մտածեմ ես յաճախ այն գայըգին1 սպիտակ,
Նուրբ, զարդարուն, անթերի,
Մեծ եալըի մը քովի նաւակայքին շուքին տակ,
Մէկ խորշին մէջ Վոսփորի…
Երկար ժամեր, ցերեկին, գայըգն անշարժ կը մնայ,
Եվ անցորդները ծովէն՝
«Ո՞ր աքսորեալ մեծ փաշան շինել տուաւ ասիկա…»
Զմայլագին կը հարցնեն։
Հետաքրքիր ուրիշներ՝ «Իր ո՞ր կնոջը համար,
Ծփանքներու վրայ ծովուն
Օրօրուելու հետն անոր — Լեյլա, Նազլը կամ Նիկեար.
Ան կազմեց բոյնն այս շարժուն…»։
Կ՚ըսեն, կ՚անցնին՝ ջուրին մէջ թիակի թոյլ ճողփերով…
Բայց երբ կ՚ըլլայ իրիկուն,
Վերջալոյսին հրդեհէն երբ կը վառին ամպ ու ծով
Եվ նաւակայքն ալ խոհուն,
Երբ որ լուսինն ալ կելլէ, զերթ դաշտերուն մէջ երկնի
Հովիւ աստեղց մեծ հօտին,
Եվ կ՚աղօտի ու տակաւ2 կ՚անրջանայ, կը հալի
Շրջագիծը ցամաքին…
Գիտեմ, կուգայ եալըէն մերթ պատանի մը այնտեղ
Երազաքայլ, երկիւղած,
Գայըգին քով կը սահի, զայն կը գրկէ սիրազեղ,
Եվ հանելով զայն ի բաց՝
Կ՚երթայ մինակ, նաւելով լուռ հմայքի մը մէջէն,
Ալեաց վրայ տարուբեր,
Գլուխը բաց և շրջած… մինչդեռ կ՚իյնան երկինքէն
Աչքերուն մէջ ասուպներ։
***
Նմանէի՜ն քերթուածներս այդ գայըգին սպիտակ, Պատանիի մը հոգին Մերթ գար մտնել անոնց մէջ և յուզումի հովին տակ Մեկնէր հեռուն՝ սարսռագին…։Ծանոթագրություններ
- 1 Գայըգ — (թրք.) նաւակ, մակոյկ
- 2 Տակաւ — դեռևս, արդէն, կամաց - կամաց
