Ավետիք Իսահակյան «Ամառվա կապույտ, անդորր գիշերին…»

Ամառվա կապույտ, անդորր գիշերին, Ժայռի կատարին նստել եմ մենակ՝ Հայացքըս հառած նիրհ մտած ծովին։ Լո՜ւռ է ամեն ինչ և ամենուրեք. Ժամանակն՝ անշարժ, և ողջ տիեզերք Լցված խորազգաց, խորին լռությամբ։ Պա՛հ երանավետ և նվիրական, Անհուն լռություն տիեզերական։ Ե՛ս տեսնում եմ ինձ, ե՛ս լսում եմ ինձ Ե՛ս զգում եմ ինձ, ճանաչում եմ ինձ։