Վահան Թեքեյան Ես ալ...

Ես ալ՝ ատեն¹ մը քարէն Ջուր հանեցի, բայց հիմայ Կ՚ուզեմ, որ ջուրը կենայ, Ու կարծրանայ, քար ըլլայ… Կուզեմ ամէն ու ամէն Սահող, փախչող իրերուն Վրայ իյնալ սարսռուն, Օրըս չեղած իրիկուն։ Ո՜չ, երազ չեմ ուզէր ա՛լ Քաղել երկրի իրերէն, Այլ երազիս մարմին տալ… Օրն իրիկուն է արդէն… Չանցած այն դուռը անել Կ՚ուզեմ հոս սիւն մը կանգնել…։