Այս իրիկուն վերստին
«Կէս գիշերէն մինչեւ արշալոյս» ժողովածու
Այս իրիկուն վերստին ես սաստկօրէն զգացի
Անբուժելի թշուառութիւնը կեանքիս.
Ա՛հ, չէ թշուառ ինձի չափ ա՛ն, որ կարօտ է հացի,
Զի աւելի ի՛մ անօթի է հոգիս։
Այս իրիկուն վերստին… Սակայն ի՞նչ պէտք և ի՞նչ սիրտ
Կրնայ հոգիս դեռ ունենալ ու պատմել
Ինչ որ կեանքին առօրեայ իրեն տուած վէրքըն է բիրտ՝
Որուն կարծես եղած է ինքն ալ ընտել…
Գեղեցկութեան նոր դէմքին, սիրոյ յոյսի մը դէմ նոր՝
Իմ էութեանս ընդոստ ոստնումը յանկարծ.
Երջանկութեան նոր տեսիլք, իմ կոչը խոր ու հզօր,
Եվ վաղընդփոյթ անոր փախուստը անդարձ…
Յոյսին փախուստն՝ ինքնիրմէն իսկ սարսափած, դողահար,
Ճակատագրին դուռը առանց բախելու,
Չսպասելով, որ սիրուած ձեռքը թերևս զայն բանա՜ր,
Եվ կամ փակուէ՜ր ան գուցէ խորն աչքերու…
Երջանկութեան տեսիլքէն պահել պատկեր մը միայն,
Ինչպէս դիակ մը նորածին զաւակի,
Կուրծքիդ վրայ զայն սեղմել և աշխատիլ ընդունայն,
Որ քո շունչէդ ան շունչ առնէ և ապրի…
Միշտ ըսպասել և յուսալ, յուսա՜լ, ինչպէս յուսացի,
Եվ յաւիտեան նորէն մինակ գտնել զիս…
Ա՛հ, չէ թշուառ ինձի չափ ա՛ն, որ կարօտ է հացի,
Զի աւելի ի՛մ անօթի է հոգիս…։
Թեմաներ
