Վահան Թեքեյան Ատենոք

Ատենոք¹ հունտ մը յոյսի՝ հոգիիս մէջ կը բանար Ուրախութեան ծառ մը մեծ…։ Լուսածաղիկ, լուսավառ Աչք մը՝ սուզուած աչքիս մէջ, ձեռք մը ձեռքիս մէջ թողուած, Կը վազցընէր հևիհև սանձակոտոր սիրտս յանկարծ։ Բայց խենթ սրտին յետևէն կը հասնէր միտքը խելոք, Միտքը խելո՜ք, խելացի՜, և ինչպէս Զևսն ատենոք Պըրոմեթէն ապստամբ՝ զայն կը զարնէր շղթայի Ու կը ձգէր զայն մինակ, իր ժայռին հետ ամայի։ …Կը յիշե՞ս ձեռքդ այն գիշեր, այնտե՜ղ, դարձին այգիէն, Մէջքիդ վրայ, ձեռքիս տակ թռչունի պէս դողացող… Եվ կը յիշե՞ս խաւարին մէջ շիթ առ շիթ լուսաշող Ինկող բառերը մերին, ու հառա՜չդ ալ տարօրէն։ Այդ փափուկ պահը կեանքիս մէջ կը մնայ տակաւին², Մեռած կեանքիս մէջ մեռած աղաւնիի մը նման, Ու կը մնջէ ընդմէջէն իր կիսաբաց կտուցին՝ Իր բացակայ ընկերոջ շա՜տ անուշ բան մը… ի՞նչ բան…։