Անկարելին
«Սեր» ժողովածու
Կ՚ուզեմ մէկը — ուզելու վարժութիւնն իսկ կորուսէր,
Կարծես մոռցե՜ր եմ հիմայ —
Որ փոյթ չէ, թէ ինձ համար չզգայ ոչ տենչ ու ոչ սէր՝
Բայց որ իմ սէրըս գիտնայ…։
Գիտնայ՝ գառնուկը, ինչպէս զինքը սիրողը գիտէ,
Գիտէ թռչունն ալ ինչպէս,
Ու կ՚որոշէ զայն իսկոյն ուրիշ ամէն մարդերէ,
Անոր հետ քաղցր է ու հեզ…։
Չսիրելով հանդերձ զիս՝ երախտագէտ ինձ ըլլայ
Զինք սիրելուս համար շատ.
Սիրէ՜ սիրուիլը ինձմէ ու դնէ վիզն ուսիս վրայ՝
Վստահութեամբ մը ազատ…։
Իմ բառերուս փոխարէն, որոնք մանկան մը ըսուած
Անուշ բառեր պիտ՛ ըլլան,
Ան մերթ ինծի ձեռքն իր տայ և մերթ յուզուած, երկիւղած՝
Երկար նայուածք մը միայն…։
Աղվոր չըլլայ՝ բայց ըլլայ դեռահասակ ու մաքուր,
Մաքո՜ւր՝ սրտով ու մարմնով.
Ըլլայ յաճախ ան ուրախ, բայց և երբե՛մըն տխուր,
Լոյս և ստուեր քովէ քով…։
Փափուկ ու տաք մատներով հպի՜ երբե՛մըն հոգւոյս՝
Նման վէրքի մը ցաւոտ.
Զիս սփոփել կամենայ, ինձ ներշնչէ՜ քիչ մը յոյս,
Գիշերս ընէ՜ առաւօտ…։
Այսքանը բա՛ւ է ինծի, կ՚ուզեմ այսքա՛ն միմիայն,
Եվ գիտեմ, թէ չունենա՜մ
Պիտի այս քիչն ալ հիմա, …ու մոռցե՜ր եմ ահա զայն,
Մոռցե՜ր՝ ուզելը անգամ…։
Թեմաներ
