Տարագրութիւն
«Գ. շրջան. 1915-1920» ժողովածու
Հեղեղ մը սև դէպի հարաւ կը քալէր՝
Ճամբան, տակաւ1, աւազին մէջ ցամքելով,
Ճամբան երբեմն ալ կազմելով նոր ուղխեր…
Ան կը քըշէր կոճղ ու ծաղիկ քովէ քով,
Եվ իր վերև՝ ճանճերն իբրև գոլորշի,
Եվ իր մէջէն՝ լաց մը իբրև դդըչիւն,
Կուգային յետն՝ ընկե՛ր դուրսի և ներսի…
Երկնավիշապ Արևը, հո՛ւր և շողի՛ւն,
Առաւօտէն մինչև իրկուն, ամէն օր
Զայն կը ծծէր, կը կուրցընէր, կը սպառէր
Եվ մինչև լոյս, ամէն գիշեր, Մութը նոր
Կուտար անոր դժոխքի նոր սարսուռներ,
Մերթ խորշակներ, անապատէն անսահման,
Մերթ մարդկային բորենիներ չորս կողմէն,
Կը խուժէին վրան այդ հեգ բազմութեան.
Եվ կ՚իյնային ահա ոմանք փափկօրէն
Ու գողցըուած՝ կը տարուէին ուրիշներ…։
Հեղեղ մը սև դէպի հարաւ կը քալէր,
Քշելով հետը նաև Հուր մը անհուն,
Որ թաղուած խորն հիմայ հիւծած սրտերուն,
Պիտի վառէր ու բորբոքէր ու այրէր
Վրէժի բոցով՝ վաղը, ամէ՛ն հայ սրտեր…։
Ծանոթագրություններ
- 1 Տակաւ — դեռևս, արդէն, կամաց - կամաց
