Վահան Թեքեյան Աղուորները

Աղուորն ա՛ն է յաւիտեան՝ որ անցաւ օր մը քովէդ Եվ աչուընե՛րըդ օծեց, — աստուածային այցելո՛ւ, — Գեղեցկութեամբ մը, որուն ա՛լ չդարձար նայելու, Եվ չուզեցիր հանդիպել անոր անգամ մըն ալ գէթ…։ Աղուորն ա՛ն է տակաւին¹, — յաւիտեանէ յաւիտեա՜ն, — Որ նայուածքիդ արևին տակ կը մեծնար համրօրէն, Որ զերթ ծաղիկ մ՚օրօրուող գարնան անուշ հովերէն, Երբ մեկնեցար՝ մտքիդ մէջ մնաց միշտ թարմ, մի՜շտ բուրեան…։ Եվ աղուո՛րը, — դուն գիտե՜ս օրհնեալ անունը անո՛ր, — Անիկա՛ է, որ կարծես պիտի կրնար քեզ սիրել, Որ սէրդ անշուշտ, գուշակեց և սպասե՜ց ակընկոր, Որուն սակայն լաւ է, որ չուզեցիր սիրտը խռովել… Աղուորն անոնք են միայն, որ տենչանքիդ ընդմէջէն Անցան, գացի՜ն ու հիմա քեզ հեռուէ՜ն կը կանչեն…։