Ադամամութ
«Գ. շրջան. 1915-1920» ժողովածու
Չմտածենք, ո՛վ հոգիս, ջանանք մոռնալ ամէն բան.
Ե՛ւ անհուն յոյսն երեկուան, ե՛ւ այսօրուայ մութն անհուն։
Չմտածենք, չգիտնանք, թէ այս դարձքէն վերջ ճամբան,
Ազգին ճամբան՝ կը ցատկէ անդունդին մէջ անանուն…
Յաւիտենից ծովուն վրայ մեր այս լքումն անվախճան,
Այս ցուրտ սկիզբն օրհասի, էջքն այս ժամուն գերագոյն՝
Թո՛ղ չըմբռնենք… և ըլլա՛յ թող մեծ խաւարն օգնական
Շոգենաւուն արկածեալ, որ կը կորչի ծովամոյն1:
Զո՛ւր է եղէր ամէն ինչ, ամէն փափագ, ամէն ջանք,
Խուսափելու վճիռէն, որ մեզ գրկեր էր կանխաւ,
Որ դէպի մահ կը մղէր ու կը քաշէր մեզ տակաւ2:
Այնքան երազ, այնքան ճիգ, այնքան տաժանք ու տանջանք
Զո՜ւր են եղեր. այնպէս չէ՞, ո՜վ ահաւոր դուն աստուած,
Որուն սակայն մենք այնքան, այնքա՜ն էինք յուսացած…։
Ծանոթագրություններ
- 1 Ծովամոյն — ծովասոյզ, ծովի մէջ
- 2 Տակաւ — դեռևս, արդէն, կամաց - կամաց
