Դանիել Վարուժան Առաջին ծիլեր

Զեղուն ավշին հողերուն տակ պայթեցուց Սերմերն։ Արտերս այս գիշեր Կանանչցեր են լուսնկային տակ գարնան… — Մայրի՛կ, ինծի ծիլ մը բեր, Քըրտինքիս ցողը վըրան։ Կատաղորե՜ն, կատաղորե՜ն հորդեր են Տե՛ս, ցորեններն աղածրի։ Դաշտերն հագեր են զմրուխտե պատմուճան… — Քույրի՛կ, ծիլ մը բեր ինծի, Եզիս շողիքը վըրան։ Կը փողփողին արտավարե արտավար Կարծես կանանչ մոմիկներ։ Ամեն ընձյուղ մարգրիտ մ'ունի իր բերանն… — Հոտա՛ղ, ինծի ծիլ մը բեր, Արևուն շողը վըրան։ Կը զարդարե ամայությունը հողին Մատղաշ ծաղի՛կը հացի. Կանանչին մեջ կոշտերը թուխ կը լողան… — Հարսնո՛ւկ, ծիլ մը բեր ինծի, Մատերուդ բույրը վըրան։ Ծիլ արտերուս մեջն է ծըլեր նըշենիս, Հոն միսմինա՜կը ծաղկեր… — Մայրի՛կ, քույրի՛կ, հոտա՛ղ, հարսնո՛ւկ սիրական, Բերեք անկե ծաղիկներ, Բերեք վարդգույն ծաղիկներ, Հընձվորին հո՜ւյսը վըրան։