«Հոգնած նայում եմ քեզ, մելամաղձոտ…»
1899
Հոգնած նայում եմ քեզ, մելամաղձոտ,
Հայրենի ճահիճ, իմ սիրած մարմանդ.
Ա՜խ, ինչպե՜ս լուռ ես, ինչպե՜ս վե՛հ ու լո՛ւռ.
Ա՜խ, ինչպե՜ս կուրծքդ հևում է հարհանդ.
Եվ եղեգներդ՝ տրտում ու տխուր,
Աղուտներիդ հետ ինձ ողջունում են։
1899, Սարիղամիշ
