Ավետիք Իսահակյան «Հոգնած նայում եմ քեզ, մելամաղձոտ…»

Հոգնած նայում եմ քեզ, մելամաղձոտ, Հայրենի ճահիճ, իմ սիրած մարմանդ. Ա՜խ, ինչպե՜ս լուռ ես, ինչպե՜ս վե՛հ ու լո՛ւռ. Ա՜խ, ինչպե՜ս կուրծքդ հևում է հարհանդ. Եվ եղեգներդ՝ տրտում ու տխուր, Աղուտներիդ հետ ինձ ողջունում են։