«Անհուն եթերից, աստղի՛կ լուսափայլ…»
1891
Անհուն եթերից, աստղի՛կ լուսափայլ,
Երբ դու տեսնում ես մեր ոչնչություն,
Երկրային կյանքի խավարն ու մըռայլ,
Անմեղ զոհերի հառաչն ու արյուն,—
Նըսեմանում է հայացքըդ փայլուն,
Ճնշում է և՛ քեզ թախիծ դառնագին,
Դու աղոթում ես և լուռ արտասվում.
— Օ՜, նախանձում եմ ես քո արցունքին։
1891, Էջմիածին
