«Հոգնած ծովը՝ փրփուր բերնին…»
1898
Հոգնած ծովը՝ փրփուր բերնին,
Ափին ընկած կըհևա,
Ժեռ ափերից մեգը մթին
Ծովի վրա կըսողա։
Վերքը սրտիս՝ անքուն — անտուն
Կյանքից հեռու եմ փախել,
Կուզեմ ապրեմ վայրի ափում՝
Ապրեմ մենակ, անընկեր։
Աստղունք մեկ — մեկ ելան բազման
Երկնի փիրուզ աթոռքում,
Աստղերի պես երգերս ելան
Հոգուս մռայլ խորքերում։
Սրտիս լարերն տրտում — տրտունջ
Թոշնած կյանքըս երգեցին.
Հովը սուրաց մունջ ու մրմունջ,
Աստղունք վըրաս լուռ լացին։
1898, Օդեսա
