Ավետիք Իսահակյան Առաջին արցունքները

Գարնան արևը անհուն համբույրով Դուրս կոչեց կյանքի ծլին ու ծաղկին, Եվ մանուշակը կապույտ աչերով Անմեղ, միամիտ ժպտաց ամենքին։ Եկավ զեփյուռը շշնջաց նրա Կույս ականջներին և սահեց գնաց, Եկավ թիթեռը, թռվռաց նրա Նազելի գրկում և թռավ գնա՜ց; Եվ մանուշակը նրանց ետևից Մնաց նայելով… խաբող ցնորքներ. Եվ ընկան նրա աչքերից անբիծ Առաջին սիրո մաքուր արցունքներ։