«Անհուն երկնում աստղերն անշեջ…»
1895
Անհուն երկնում աստղերն անշեջ,
Գիտե՛մ, շա՜տ են ինձ սիրում.
Վարդ-արշալույսն ամպերի մեջ
Ամենից շուտ ինձ է գըրկում.
Ե՛ս էլ, ե՛ս էլ ձեզ իմ սըրտում
Գըրկած, պատած պաշտում եմ.
Դուք իմ սերն եք, իմ ընկերն եք,
Ես ձեր երգող շողիկն եմ։
— Ա՜խ, մենք շա՜տ խորն ենք,
Շատ բա՜րձր ու պայծառ.
Եվ մեզ համար
Երբե՜ք, երբե՜ք մահ չըկա…
1895, Կիև
Թեմաներ
