Եղիշե Չարենց «Երբ չկայիր կարծես դու՝ դղյակում հոգու»

Երբ չկայիր կարծես դու՝ դղյակում հոգու Անշշուկ քնած, — Քո՜ւյր, իմ հոգին, աստղային, որպես նինջը քո — Կապույտում մնաց։ — Պատուհանից դղյակի ես տեսնում էի Երկինքները բիլ։ Շրթերիս մեջ, հոգուս մեջ մի խոսք ունեի. — Քո՜ւյր, քնի՜ր, քնի՜ր… Միայն զգում էի ես՝ լուռ, տրտում այնպես՝ Որ ամեն ինչում — Քո լուսավոր էության հարազատ ու հեզ Կապույտն է շնչում։ Եվ չկայիր կարծես դու՝ դղյակում հոգու Անշշուկ քնած։ — Քու՜յր, իմ հոգին, աստղային, որպես նինջը քո— Կապույտու՜մ մնաց։