Եղիշե Չարենց «Հրոտ, հրաշեկ ոսկին արևի՝»

Հրոտ, հրաշեկ ոսկին արևի՝ Հրդեհված հոգու հովն է երևի… Հուր հովը հոգու՝ հրդեհված հիմա — Լեռնային վանքի խաչերի վրա։ Փարվել է վանքի ոսկեթև խաչին՝ Ժպտավառ՝ որպես համբույրն առաջին։ Որպես կարմրությունն այն այրող, հրոտ Հարսնական դեմքիդ՝ ամոթխած կարոտ… Որպես թափանցիկ կարմրությունն հոսող Այտերիդ վրա՝ ոսկեգույն մի շող…