Եղիշե Չարենց Հե՛յ, անցյալի երգասաննե՛ր

Հաղթանակի գիշերն է այս տօնական. — Հա՛րս, եղ լեցո՛ւր ճրագին։
Պիտի դառնայ կռիւէն տղաս յաղթական. — Հա՛րս, քիթը ա՛ռ պատրոյգին․
Սայլ մը կեցաւ դրան առջեւ, հորին քով. — Հա՛րս, վառէ՛ լոյսը ճրագին։
Տղաս կու գայ ճակատն հպարտ դափնիով. — Հա՛րս, բեր ճրագը շեմին։

Մատաղ կյանքիս ծաղկունք՝ կարգավ
Չորցան գացին, տարվե տարի
Խանդս խուսեց, և պայքարի
Արյունն լանջքիս տակ լըճացավ։

Սիրտը լեցուն է բանտին խավարով.
Ա՛լ դաշտ ու երկինք չը կան իր համար.
Պիտ՚ գըներ աչքի հազար գոհարով՝
Աստըղ մ՚ան նույն իսկ՝ ասուպ ալ ըլլար։

Աղվո՜ր, աղվո՜ր, աղվո՜ր վարդն իմ Գարունիս՝
Որ սըրտիս վրա բացվեցար,
Եվ քեզի հետ բացիր հոգիս վըշտահեղձ
Նոր երազի մը պայծառ։