Եղիշե Չարենց «Առավոտ կանուխ, երբ արև չկա,»

Առավոտ կանուխ, երբ արև չկա, Լուռ զգում եմ ես,— Որ լուսե հոգին քնած աղջկա Մոտի՜կ է այնպես։ Ու լսում եմ ես, լսում եմ միայն, Երազուն — տրտում։ Ժպտում է հոգիս անդորր տրտմության Գունատ կապույտում։ Զգում է հոգիս շրթերի վրա՝ Անմարմին, դողդոջ — Կապույտ, երկնագույն համբույրը նրա — Լուսավո՜ր քրոջ։