Յոյս մը...
«Սէրը տասնվեց, երեսուն եւ վաթսուն տարեկանին» ժողովածու
Յոյս մը տալէ յետոյ ինձի,
Հունտ, որ ծաղիկ բացաւ արդէն,
Զոր գինովցած ես շնչեցի,
Աչքերդ ինչո՞ւ զայն կը խլեն…
Ինչո՞ւ, ո՛վ դուն, անուշ հոգի,
Ետ կը հրես զիս մեղմօրէն,
Հազիւ անցած, եկած քեզի
Մտերմութեան ծածուկ դուռնէն…
Ի՞նչ բան, ըսէ՛, իմ պատկերիս
Վրայ շուք ձգեց քու մտքիդ մէջ
Ու չճանչցար այլևս զիս…
Անուշ է լոյսը և անվերջ
Քու հասակիդ ու աչքերուդ,
Եվ միայն սիրտս է հիմայ մութ…
