Երբ օրը գայ վերջապես...
«Դ. շրջան. 1921 եւ յետոյ» ժողովածու
Երբ օրը գայ վերջապէս և ըլլայ մարդը մարդուն
Վայելքի մէջ, ի հարկին զրկանքի ալ հաւասար,
Ուղղէ միայն բնութեան գոհութիւն կամ դառնութիւն,
Նմանին ո՛չ, յագուրդին կամ նոթութեանն իր համար…։
Երբ ա՛լ շղթան փոխանցման ըլլայ ու ո՛չ կաշկանդման,
Ուժին հետ խելքն ու խելքին հետ վազէ սէրը նաև՝
Բոլոր ազգերն իրարու զոդող կապին այդ վրան
Ու կազմէ մէկ ընտանիք մէկ աշխարհին այս վերև…։
Երբ հիմայ մօտ, մօտեցած այդ Արշալոյսը ծագի՝
Գիտեմ ես Ցեղ մը ցրուած ամբողջ երեսը երկրի,
Որուն բոլոր դամբաններն ու օրրանները բոլոր
Պիտի յանկարծ արթննան, պիտի գոչեն հրճուանքով,
Երդէ երդիք, փոսէ փոս, հայրը՝ որդոյն, որդին՝ հօր,
Թէ ա՛լ կրնայ՝ մին աճիլ ու միւսն յանգչիլ ապահով…»։
Թեմաներ
