Եփրատ
«Դ. շրջան. 1921 եւ յետոյ» ժողովածու
Արաքսն իր պորտը քեզմէ կտրած կ՚երթայ, կը վազէ,
Հայ աշխարհին մէջտեղէն, զայն երգերով կը լընու,
Զայն կ՚ողողէ տուրքերով, մերթ կը գոռայ ահարկու
Եվ մերթ ուրախ ու թեթև կը ցատկէ վար ժայռերէ…
Բայց դուն, Եփրա՛տ, որ մեր սեպ լեռներուն մէջ կը ծընիս,
Զմեզ յանկարծ կը թողուս, և դարձդարձիկ ու երկար
Կը թափառիս դաշտերու, աւազներու մէջ օտար,
Մինչև որ քեզ փաթթըուիլ կուգայ քու զոյգդ՝ Տիգրիս…
Ոչ ծնած տեղդ յիշեցիր, ոչ ալ անոր քեզ անվերջ
Բաշխած մարմինն ու հոգին, երբ հեռաւոր վազքիդ մէջ
Առիր անթիւ Հայեր ծոցդ ու անտարբե՜ր խեղդեցիր…
Դժոխքի գե՛տն եղար դուն, եղար դժո՛խքը դուն բաց,
Եփրա՛տ՝ անոնց որ էին՝ քու պատճառովդ ալ կոչած
Իրենց երկիրը՝ Երկիր դրախտավայր, սուրբ երկիր…։
