Դառն աղօթք
«Դ. շրջան. 1921 եւ յետոյ» ժողովածու
Կ՚ատե՛մ հեղուկը բաշխիչ գինովութեան, թմբիրին
Եվ երազին խմբական, կ՚ատեմ սրտովս բոլոր…
Կ՚ուզեմ սրուակն իր կոտրել, և կ՚աղօթեմ, որ անոր
Իբրև դեղթափ տաս մեզ, Տէ՜ր, ճշտօրէն ցունցը ուժգին…
Զի մինչև ե՞րբ, վերջապէս, ոխն ու վրէժն անկարող
Պիտի գգուենք ուժի տեղ, և ճանկերովը կատուի
— Ան ալ կոտրա՜ծ, — սպառնանք և սպասենք, որ բացուի
Դուռը մթին այս բանտին՝ մեր վրայ մեզ նախ գոցող…
Աստուա՛ծ, այն տենչը տուր մեզ, որ կ՚ամփոփուի, կ՚ամրանայ,
Որ չի ցնդիր բառերով, որ հոգին, միտքը ամբողջ
Իրմով տակաւ1 կը պրկէ, որ արցունքին ակամայ
Կուտայ իսկոյն յաջորդել ժպիտին ճիգը առողջ.
Որ կը մերժէ ամէն յոյս եկած դուրսէն, միջոցէն
Եվ կը պայթի, երբ այլևս զինք սպառած կը կարծեն…։
Ծանոթագրություններ
- 1 Տակաւ — դեռևս, արդէն, կամաց - կամաց
