Վահան Թեքեյան Տղու մը

Եթէ ճիշտ է, որ զքեզ յանկարծ քայլերդ տարին Դեռ նոր անշուշտ, օ՜հ, դեռ նոր խորհրդաւոր ու շքեղ Այն պարտէզն, ուր երազներ՝ մեծ ծառերու կատարին Եվ համբոյրներ՝ բաժակին վրայ ծաղկանց կը թառին… Եթէ իրօք այս ամառ միայն մտար դուն այնտեղ, Յանկարծակի՝ օր մը, երբ անոր չէին սպասէր, Եվ շլացած աչքերուդ դէմ ծագեցան բիւր լոյսեր, Եվ չգիտցար բաւական ատեն¹, թէ սէրը այս էր… Եթէ վերջէն, զարմանքիդ վախ մը յանկարծ յաջորդեց, Խորունկ հաճոյք մը գտար տառապելուն մէջ լռիկ, Մերթ հեռանալ ուզեցիր, և ծառերուն կուրծքդ հեց՝ Հոն մնացիր ու լացիր, ու գիտցար, թէ որքա՜ն մեծ Էր դիւթութի՛ւնը տեղւոյն… եթէ իրօք, ո՛վ պզտիկ, Սիրոյ գաղտնիքը անհուն այսօր այլևս գիտես… Եկո՜ւր, եկո՛ւր, զի սրտիս դուն չափազանց ես մօտիկ, Եկո՛ւր, անցեալս ու ներկադ թող գրկըուին գաղտնապէս։