Ավետիք Իսահակյան «Անգիր, և՛ անհայտ, և՛ անհիշատակ՝…»

Անգիր, և՛ անհայտ, և՛ անհիշատակ՝ Ամայի դաշտում մի գերեզման կա. — Ո՞վ է հող դառնում այդ լուռ քարի տակ, Ո՞վ է լաց եղել այդ քարի վրա; Համըր քայլերով դարեր են անցնում, Արտույտն երգում է իր գովքը գարնան, Շուրջը ոսկեղեն արտերն են ծփում, — Ո՞վ է երազել և սիրել նրան…