Վահան Թեքեյան Տաղ առ ատելութիւն

Ատելութի՛ւն, քեզ այսպէս բացած չէի կուրծքս դեռ… Սէր ունէի, կամ գոնէ կը ներէի՜ շատերուն. Կը դառնային միշտ աչքերս երկինքն ի վեր լուսահեռ՝ Միշտ լեցուելու, լեցուելու աստեղց ժպտովը քթթուն…։ Բայց ի՜նչ տգեղ են մարդիկ, հետզհետէ ի՜նչ տգեղ Եվ անդադար մութին մէջ ինծի ինչպէ՜ս կը դաւեն… Եվ կ՚ուզէ՛ք, որ տակաւին¹ Ատելութի՜ւնը շքեղ Չսըրէ՞ սուրն իր ժանգոտ՝ պիղծ օրերուն անիւէն…։ Թերե՜ւըս քաղցր էր ապրիլ հանդարտօրէն, բարութեամբ, Ժպտի՜լ երբեմն ու յաճախ խորհրդածե՜լ անայլայլ… Սրինգը քա՜ղցր էր թերևս՝ քան շեփորին երգը բամբ… Կ՚ուզեմ նետել ես հիմայ, զերթ ծեր սատան² մը շռայլ, Ատելութեանս հուրը բորբ չորս անկիւններն աշխարհի… Եվ ի՜նչ փոյթ, թէ այդ հուրէն իմ էութի՛ւնս ալ այրի…։