Վահան Թեքեյան Քանի մ՛ անգամ

Քանի մ՚անգամ, — կը պահեմ ես անոնց յուշը յաւէտ, — Դիպուածը դէմս հանեց, մութէն հանեց ինձ համար Աղուոր դէմքով ու անուշ հոգուով էակ մ՚որուն հետ Խաղաղեցման մեր տենչանքն արծարծեցինք գաղտնաբար… Լուռ կամ խռպոտ կեանքիս մէջ՝ միայն քանի մը անգամ Երկու նուագ, իրարմէ ծնած հեռու, շատ հեռու, — Օ՜հ, ազատ երգը անոնց, իմ եղանակս կարկամ, — Գալով յանկարծ քովէ քով, դաշնակուեցան իրարու… Ի՜նչ փոթորիկ, Աստուա՛ծ իմ, բայց և յետոյ ի՜նչ անդորր, Յորձանավար¹ ի՜նչ հեղեղ, ի՜նչ գրոհում ու բախում, Եվ յետոյ ի՜նչ ծիածան՝ հորիզոնին վրայ նոր… Նման մարմնոյս քրտնաթոր, կ՚ըլլար հոգիս ալ խխում², Եվ բերքն իր այդ օրերու կ՚ըլլար առատ և ատոք³, Եվ ի՜նչ ուժեղ ու պայծառ զիս կը գտնէր ամէն ոք…։