Հին փափագ
«Դ. շրջան. 1921 եւ յետոյ» ժողովածու
Նորէն որքա՜ն, այս որքա՜ն դիզուեր է մէջս փափագ,
Գեղեցկութեան և սիրոյ՝ իրարու վրայ ցոլացած.
Եվ այդ փափագը ինչպէ՜ս աչուներուս ներքև փակ
Կ՚ըլլայ ճաճանչ ու կուրծքիս մէջ կ՚ըլլայ հևք ու հարուած…
Ինչպէ՜ս կ՚ուզեմ հանդիպիլ հիմայ մէկուն վերստին,
Որ ըլլայ քաղցր ու աղուոր, նման անոնց, որ երբեմն
Անցան կեանքիս ընդմէջէն և զիս այնքան յուզեցին,
Որ կը յիշեն զիս հազիւ, զոր ես ընդմի՜շտ կը տեսնեմ…։
Եվ այս փափագը ինչպէ՜ս դող կը հանէ իմ հոգիս,
Փափագն աղուոր էակին ձեռքը մեղմիւ բռնելու
Եվ նայելու աչքին մէջ ու թաղելու այնտեղ զիս…
Օ՜հ, այս փափագն, որ այսօր, զերթ լուսնալոյս մը աղու1
Գիշերիս մէջ կը հոսի և ցոյց կուտայ ինձ նորէն
Նաւ մը տանող զիս հեռու, նա՛ւ մը եկած հեռուէն…։
Ծանոթագրություններ
- 1 Աղու — դուրեկան, դուրալի, անուշ
Թեմաներ
