Փոշի-ազգ
«Դ. շրջան. 1921 եւ յետոյ» ժողովածու
Այդքան պզտի՜կ, պզտիկցա՜ծ՝ պէ՞տք է, որ դուն տակաւին1
Քու խարակէդ ընես մեծ, մե՜ծ շարժումներ, կարծելով
Ըլլալ կենտրոնէն աշխարհի և կարծելով թէ ինքնին
Կրնաս լընուլ2, խափանել, ցամքեցընել ամէն ծով։
Պզտիկ, պզտի՛կ դուն անկի՛ւն, ո՛չ իսկ անկիւն՝ այլ կէտեր
Ցրուած հոս հոն և որոնց գիծերն, որմերն են ինկած,
Պէ՞տք է յուսաս տակաւին պալատը մեծ, զոր կերտեր
Կանգներ էր միտքըդ, աւա՜ղ, այդ փոշիով գետնամած։
Ու երբ քու շուրջըդ հիմայ ամէն հին շէնք վար կ՚իյնայ,
Ու ձև կ՚առնեն նոր շէնքեր անոնց ինկած տեղին վրայ,
Ի՞նչպէս, փոշի՛, դուն կազմել նման հին շէնք մը կուզես։
Մեն մի ցնցում քեզ կրնայ տարանջատել վերջապէս,
Աշխարհ չընե՜ր պիտի հոգ. հոգը քեզի է. յուսա՛յ.
Դիզուէ՛. փոշին լոկ այդպէս թերե՜ւըս հող, քար ըլլայ…։
Ծանոթագրություններ
- 1 Տակաւ — դեռևս, արդէն, կամաց - կամաց
- 2 Լընուլ — լցնել
