Վահան Թեքեյան Խօսք մեռելոց

Մեր մեռելները կըսեն Հողին տակէն, երեսէն՝ Իրենց թաղուած, կիսաթաղ, Խաղաղատենչ, տենչախռով Ոսկորներուն խրշիւնով, Իբր ալելու, իբրև տաղ Արեգակին փրկութեան, Մեր մեռելները այսպէս Խոր ժխորին մէջ օրուան Հոգեմրմունջ կըսեն մեզ… — «Երկրի վըրայ ո՛չ մէկ բան, Բացի Յոյսէն, իրական Ու ճշմարիտ է ու մեծ… Մենէ¹ զատուած մեր հոգին Եղաւ տաճար ու բագին Ու դըղըրդաց ու երգեց Ու եղաւ միշտ լուսավառ՝ Քանզի լեցուց զայն անվերջ, Դուռնէն մինչև ի կամար, Յոյսը անլուռ և անշէջ։ Պէտք է յուսաք տակաւին². Երկինքը մէջն է հողին. Հողէն մեր Յոյսը առինք Եվ դարձուցինք մենք անոր Մեր Յոյսն՝ արեան պէս բոսոր, Յոյսը ճերմակ զերթ քրտինք, Որ ողողեց մեր դաշտերն Ու աճեցուց, բազմացուց Հասկն՝ հատիկով ծանրաբեռն Զատիկն՝ օրհնեա՛լ ի հնուց»։ Մեր մեռելները կըսեն Հողին տակէն, երեսէն. «Պէտք է որ հասկը ոսկի, Պէտք է որ հասկը յոյսի Ձեր սրտերուն մէջ, տղա՛ք, Ամէն, ամէն երկնից տակ Ձեզի համար ու մեզի՛ Յաւիտեան պէտք է բուսնի»։