Վահան Թեքեյան Փառքը

Փառքին համար ճամբայ ելար Այն հեռաւոր առաւօտուն՝ Խաղաղ սեմէն տունիդ խոնարհ, Օ՛հ, կը յիշե՞ս, կը յիշե՞ս դուն…։ Փառքին համար, զոր մաս առ մաս Դուն հաւաքել կը ցանկայիր Նախքան ձմեռը վերահաս Իբրև ցանքիդ հունձք լիալիր։ Կը տենչայիր մեծնալ քեզմով, Ու մեծութեան երթալ անվերջ… Հոգիդ՝ հնոց և միտքդ բով՝ Հալեցընել աշխարհն իր մէջ. Նորակերտել աշխարհը հեստ¹ Կը ջանայիր…։ Այսքան միայն…։ Եվ ի՜նչպէս հեզ ու ինչ համեստ Նախ ուսանիլ կուզէիր զայն։ Ճամբուդ վրայ՝ դեռ նոր մեկնած, Հանդիպեցար հոգիներու, Հոգիք, հոգւոյդ պէս նորաբաց, Ու նայեցիք պահ մ՚իրարու… Միայն, միայն նայեցաք դուք. Եվ հեռացար, և յաւիտեան Մնաց տեսիլք մը վեհաշուք Խորը սրտիդ ամայութեան… Եվ քայլեցիր երկար, երկար Եվ երբ ճամբան փշոտ ոստեր Մտրակեցին քեզ վերէն վար, Դուն չգիտցա՜ր, թէ փառքն այս էր…։