Վահան Թեքեյան Պարող դերվիշները

Վանդակորմին առջև հոն, կիսաբոլոր, քովէ քով, Գլանաձև թաղիքէ գլխանոցներ մեղրագոյն Եվ մութ կապոյտ կրկնոցներ¹, — անշարժ, գետին նայելով, Շարուած են լուռ դերվիշներն, անդրեշարքի մը հանգոյն²: Խորունկ ու տաք՝ կը բխի, կը ծաւալի, կը սուրայ Սրինգին գետը վերէն՝ կարծես լեռնէ մ՚այցելուած, Իր հորձանքին մէջ կոճղեր թավալելով իր վրայ, Ոլորուելով՝ հասնելու համար քեզի, ծո՛վ աստուած։ Եվ կը մեկնին սրինգին հետ դերվիշները մէկ-մէկ, Հատիկ-հատիկ քայլերով, ոտքերով մերկ ու թեթև, Շեյխին առջև բարևի գալով երբեմն ու երբեք Չնայելով իրենց շուրջ, — աղօթապիշ, քրմաձև։ Երկար, երկա՜ր կը քալեն, մինչև սրինգը տակաւ³ Կ՚երազէ չափը իրեն, կ՚ըլլայ ուզող, պահանջող, — Եվ կը թափին կրկնոցներն ու քալողները կարգաւ Անջատուելով թափօրէն, շապիկ ճերմակ ու փողփող՝ Կուգան մէջտեղը բակին և բազկաբաց կը դառնան Առագաստներ՝ բռնըուած փոթորիկէ մը ներքին, Պտուտքելով ամէն մէկն իր առանցքին վրայ միայն Ու ջանալով բրցըուիլ, թռիլ, հասնի՜լ երկնքին։ Խաչեալներու պէս շարժուն՝ դէ՛մք շրջուած, ա՛չք անթարթ, Անոնք երկար կը դառնան ու կը հևան ծանրօրէն… Կը հևայ սրինգն ալ տակաւ… կ՚ըլլայ հառաչ մը հանդարտ… Եվ կ՚անհետին ճամբորդներն, որ ինկա՜ծ են երկինքէն…։