Վահան Թեքեյան Շուարում

Ա Աստուա՛ծ իմ, եթէ կարելի չէր որ Ամէնքն ըլլային սափոր օրհնըուած՝ Լեցուն բարութեան գինիով հզոր, Ընէի՜ր ամէնքն իրարու դիմաց Պողպատեայ վահան, և թոյլ չտայի՜ր, Որ տկարը միշտ, ա՛ն ալ քու որդիդ, Իյնա՜յ և արեան իր քողով կարմիր Ծածկէ՜ ամչըցող մարմինն իր վտիտ…։ Բայց չըրի՜ր այդպէս… Կ՚ըլլան ոտնակոխ Ուժովէն՝ նուազ ուժովներն ամէն, Եվ կը զարնըուի՜ եղբայրն եղբորմէն…։ Ի՜նչ խորհուրդ է այս. մարդ մարդու ոսոխ Եվ Դուն յաւիտեան տկարին ընդդէմ… Աստուա՛ծ իմ, ինչպէ՞ս զքեզ ըմբռնեմ…։ Բ Կը լսեմ, ի՜նչ ձայն մեղմ ու խիստ նաև, — «Բայց դուն, գոնէ դուն կըրնաս ըլլալ այն, Զոր անհունաթիւ ու պայծառաթև Քու շուրջըդ գտնել կը ցանկաս միայն։ Բայց գիտցիր. որքան ամէն մէկդ ըլլաք Կատարեալին մօտ՝ անկատարն այլոց Պիտի քիչ տեսնէք. աւելի արագ՝ Մութին ու ցուրտին ըլլաք լոյս ու բոց։ Չի՞ բաւէր քեզի, որ երկրի վրայ Միայն մարդն, ամէն արարածներէս, Ունենայ իր մէջ կայծ մը իմ սէրէս։ Եվ այդ կայծը փոքր իրեն միջոց տայ Այդտեղ իսկ արդէն այնպէս ապրելու՝ Ինչպէս բոյլքը հոս ջինջ հոգիներու…»։ Գ Բայց ես վերստին կը համարձակիմ՝ Իմ սրտիս խորէն ու մտքիս լեզուով՝ Պատասխանել քեզ ու ըսել. «Տէ՜ր իմ, Ըրիր աւելի զիս հիմայ խռով… Դեռ որքա՞ն ատեն¹ հոգին կենդանի Պէտք է մարմնոյն մէջ շնչէ խեղճօրէն… Մարդը իր կիրքե՞րն ոտքին տակ ունի՝ Թէ ոչ այն շնորհն, որ տուիր իրեն… Եվ եթէ այսօր, այսքան դար յետոյ, Միայն Չարիքի ու Թշուառութեան Գումարն է շատցած, եթէ կը վխտան Գործերը Մահու՝ խօսքին դէմ Սիրոյ, Ուրեմն սպառուած է հոգին մարդուն, Եվ ինչպէ՞ս անոր դեռ վարկ կուտաս դուն…»։