Օ՜հ, դեռ լեցուն են աչքերս...
«Դ. շրջան. 1921 եւ յետոյ» ժողովածու
Օ՜հ, դեռ լեցուն են աչքերս այդ հրափայլ տեսիլքով,
Ան, ողողեց ան զանոնք, ինչպէս հեղեղ, ինչպէս ծով
Եվ երջանիկ են աչքերս, երբ այս գիշեր վերստին
Այդ ձևառիկ անհունին վրայ մեղմիւ կը գոցուին։
Ինչպէս ծաղիկ մը շքեղ՝ ան բողբոջած էր այնպէս,
Ան բացուած էր քարերուն ամայութեան վրայ, ու ես՝
Իմ հիացքիս, շլացքիս ու յուզումիս բոցերով
Զայն կ՚երփնէի ու տակաւ1 կը հատնէի անոր քով։
Այդ տեսիլքէն կը դողան դեռ հիմայ միտքս ու հոգիս,
Այդ տեսիլքէն խենթեցած զգայարանքս բոլոր՝
Զայն հեռուէն կը շնչեն, կը ճաշակեն զայն այսօր…
Ինչպէս ծաղիկը հովին՝ տենչանքիս մէջ կ՚օրօրուիս,
Կ՚օրօրուիս, ո՛վ մերկութիւն, և իմ կարօտս անհուն
Քեզ կը պահէ բաց յաւէտ՝ նման բացուած վարդերուն…։
Ծանոթագրություններ
- 1 Տակաւ — դեռևս, արդէն, կամաց - կամաց
Թեմաներ
