Մի՜տք իմ...
«Դ. շրջան. 1921 եւ յետոյ» ժողովածու
Դուն, որ տակաւ1 աճեցար և կը փայլիս բորբոքած՝
Աշտարակին մէջ գլխիս,
Ըսե՜լ, մի՛տք իմ, թէ շուտով պիտի գայ օրն, ուր Աստուած
Պիտի ներէ, որ մարիս…
Ան, որ վառեց քեզ իրմէ և իւղն իրմէ կաթեցուց
Խորն ամանիդ քու հողէ՝
Ինչ անողոք հեգնութեամբ մը որոշած է վաղուց,
Որ պիտի քեզ անցունէ։
Բայց չեմ ցաւիր, որ յանգիս՝ եթէ կրցար դուն, մի՛տք իմ,
Լուսաւորել խորշեր մութ
Նախ իմ սրտիս և յետոյ սրտերու մէջ մտերիմ՝
Շողովն առոյգ բոցերուդ…
Դո՛ւն, որ սիրտէն ստացար քու միակ ուժդ ու այդպէս
Գացիր այլոց սիրտերուն,
Թերևս երթա՜ս պիտի դեռ, երբ որ պահուած ըլլամ ես
Հողին ծոցին մէջ անհուն…։
Ծանոթագրություններ
- 1 Տակաւ — դեռևս, արդէն, կամաց - կամաց
