Վահան Թեքեյան Մէկ հատիկըս

Իմ մէկ հատի՛կըս հիմայ, որ կը դիտես զիս վհատ, Հայելիին ջրհորէն, Քեզի նման ու քեզմով կը նայիմ ես ալ վրադ Երկարօրէն, ծանրօրէն…։ Ե՞ս արդեօք քեզ, թէ դուն զիս կը մեղքընանք աւելի, Երբ զիրար լուռ կը դիտենք… Քովըդ եղբայրդ է մեռած, քու հին ընկե՛րդ լոյսի՝ Զոր դեռ այսօր կ՚ողբանք մենք։ Նոր զարնըուած էր, երբ որ գիշեր մ՚երազըս տեսայ՝ Թէ մութին մէջ, հևիհև, Կը քաշէի կարասի փոխադրող կառք մը հսկայ՝ Քովըս շուքի մը հետ սև, Որուն յաճախ կ՚ըսէի անձկութիւնով ու վախով. «— Ընկե՛ր, լաւ չեմ տեսներ ես, Դուն կը տեսնե՞ս…», և թէև կը քալէինք քովէ քով՝ Բայց ձայն չըկա՜ր ընկերէս։ Չէի գիտէր, թէ արդէն մեռած էր խեղճն այդ պահուն. Այնուհետև չարթնցա՜ւ, Չխօսեցաւ ան երբեք. վերջէն տեսար զինքը դուն. Ան չտեսա՜ւ քեզ բնաւ…։ Հայելիին ջրհորէն մինչ կը նայիս դուն ինծի Ու կը նայիմ ես իր մէջ, Կը նշմարեմ՝ ջրամոյն¹ որպէս գլուխ մը սուրբի, Անոր ծփա՜լը անվերջ։ Իմ մէկ հատի՛կըս… օհ, ինչպէ՜ս սիրտըս վրադ կը դողայ՝ Երբ կը տեսնեմ քեզմով քեզ. Քու արցունքո՛վըդ քեզի կը պաղատիմ ես հիմայ՝ Որ դուն ալ զիս չլքես…։