Կարաւանը
«Հոգեր» ժողովածու
Հորիզոնէն կարաւանը կփրթի,
Ու կսպասեմ։ Վետվետումներն ուղտերուն
Կը գծագրուին ու կը մեծնան, օրօրուն
Կմօտենան, շողացնելով արծաթի
Սանձերն իրենց… Ու կսպասեմ։ Անջրդի
Անապատի ծարաւ մըն է անանուն,
Զոր հոգւոյս մէջ այդ քալողներն կը լնուն…
Մինչ արևն ալ դաշտին յետևն կ՚անհետի։
Եվ կը լսեմ, վետվետող ծովը մութին,
Բոժոժներուն ղողանջը դաշն ու տրտում,
Մանուկներուն, կիներուն սիրտ ի խնդում
Աւետաւոր ճիչերն ու երգ… բայց մթին
Կուլան աչքերս, երբ անոնց մէջ չեն ճանչնար
Ինչ որ գնաց չդառնալու ա՛լ համար…
