II Վարժութիւն մահուան
«Մահուան տաղեր» ժողովածու
Որոտաբեր ամպին տակ սարեակն ինչպէս թառին վրայ,
Գլուխը ներս կը քաշէ, կ՚անշարժանայ, կը լըռէ…
Ո՛վ մահ, ի տես ստուերիդ, որ ճամբուս վրայ կ՚երկննայ՝
Ես կ՚ամփոփուիմ, կը նայիմ ու կը դադրիմ երգելէ…։
Ժամանակաւ, հեռուէն, երբ որ տեսած եմ զքեզ՝
Մերթ վախցած եմ, մերթ լացած ու անիծած եմ յաճախ
Զքեզ, ո՛վ մահ, որ գիշերն ես օրուան մը տոթակէզ,
Որ մեծ, խորունկ օրրանն ես՝ այս կեանքին ծայրը առկախ։
Անկէ ի վեր բայց անչափ ինձ մօտեցար, ուրուակա՛ն,
Կմախանդամ լողալով կեանքի կապոյտ ծովուն վրայ
Եվ շուրջս յանկարծ խեղդելով անոնք, որ ճանկըդ ինկան.
Անկէ ի վեր ես անչափ քեզ նայեցայ ու դըպայ՝
Որ ա՛լ միշտ քովս ես կարծես, աներևոյթ, բայց միշտ գոհ,
Ես կը սպասեմ քեզ ինչպէս քընին, ամէն երեկոյ…։
Թեմաներ
