Վահան Թեքեյան Ի՞նչպէս տղաց մը կրնայ

Ի՞նչպէս տղայ մը կրնայ տղայութիւնն իր պահած Ու թօթափած ալ ըլլալ այնքան, այնպէս ինչպէս դուն. Ուրկէ՞ առիր դուն այդչափ աշնանահաս գիտութիւն՝ Չթափելով գարնային քու ծաղիկներդ աղուաբաց¹… Երբ կեանքը դէմդ անսպառ ճամբու մը պէս կ՚երկարի, Եվ դուն զքեզ կը տեսնես հետզհետէ զօրաւոր Ու գեղեցիկ, երջանիկ՝ վազող մարզին վրայ անոր՝ Ետ դարձողի մը ինչպէս սիրտդ այնտեղ կը փարի… Եվ մոռնալով պահ մ՚ամբողջ քու ապագադ՝ ներկային Վրայ վարդագոյն ցոլացիկ, քու ջինջ աչքերդ ինչո՞ւ Արցունքներով ամպոտած խաւարիս մէջ կը նային… Թող որ ես լամ՝ գոցելով դէմքս ձեռքիս մէջ երկու, Զի դուն հասնող գիտութիւնն ու գիտութիւնն ես վսեմ, Ու ես քեզմէ գիտցուած ու գթացուած այդ ծերն եմ…։