Անտունի
«Դ. շրջան. 1921 եւ յետոյ» ժողովածու
Աստուա՛ծ, տուիր շատերուն տուն մը, հոգ չէ թէ վարձու,
Որուն սեմէն սկսեալ թագաւորի պէս են հոն,
Կրնան դնել-վերցնել և հաշիւ չեն տար մարդու,
Որ իրենցն է առաւօտն, իրենց՝ ամբողջ երեկոն։
Ինձի՝ հազիւ օտարի տան մէջ սենեակ մը օտար,
Ուր ոչինչ իմս է, ո՛չ իսկ այն անկողինն, որուն մէջ,
Երազելէ, սիրելէ, գալարուելէ վերջ երկար՝
Կը մեկնի օր մ՚ալ հոգին ճամբորդութեանն իր անվերջ։
Ո՛չ իսկ պատին վրայ անոր՝ ճառագայթներն ինձ տուիր
Ծագած, շարուած հոն մէկ-մէկ, զոր ունենալ աչքիս տակ՝
Իմ հոգիիս ու մտքիս կեանքի աղբիւրն էր միակ…։
Շուն մը անգամ, երբ կուգայ ցեղէ մը քիչ շատ ընտիր,
Իր մնայուն խորշն ունի. ես՝ իմ ձորձերս ու թուղթերս
Առած՝ նորէ՜ն կը մտնեմ այս նոր օտար խուցէն ներս…։
